Эчтәлеккә күчү

NGC 4385

Мегавики проектыннан
NGC 4385
Морфологический тип галактики S0[1]
Расстояние от Земли 32,5[2]
Дата открытия 22 март 1865
Красное смещение 0,0071[3]
Созвездие Сөмбелә йолдызлыгы
Изображение
Видимая звёздная величина 14,12[4]
Первооткрыватель или изобретатель Альберт Март[d]
Каталожный код NGC 4385, IRAS F12231+0051, IRAS 12231+0050, PGC 40564, 2MASX J12254281+0034213, UGC 7515, MCG+00-32-009, EVCC 2102, Z 14-34, Z 1223.2+0052, UZC J122542.8+003421, PSCz Q12231+0050, SDSS J122542.80+003421.4, HIPASS J1225+00, LEDA 40564, SCHG 1223+279, SCHG 1223+008, [DML87] 658 һәм Gaia DR2 3696844412286386816
Радиальная скорость 2139[5]
Астрономическая эпоха J2000.0[d]
Склонение +0° 34′ 21,279221919″[6]
Прямое восхождение 12ч 25м 42,8108150606с[6]
Логотип РУВИКИ.Медиа NGC 4385 РУВИКИ.Медиада

NGC 4385 — Томанлыклар һәм йолдыз тупланмалары яңа гомуми каталогында теркәлгән галактика.

Тарихы

Әлеге галактика 1865 елда Алмания астрономы Albert Marth тарафыннан, яктылык җыючы элемент буларак көзге кулланучы, 121.92 см (48 дюйм) зурлыктагы оптик телескоп ярдәмендә ачылган.[7]

Чыганаклар

Искәрмәләр

  1. ↑ Voyer E. N., Boselli A., Boissier S., Heinis S., Cortese L., Ferrarese L., Cote P., J.-C. Cuillandre, Gwyn S. D. J., Peng E. W. et al. The GALEX Ultraviolet Virgo Cluster Survey (GUViCS) III. The ultraviolet source catalogs (ингл.) // Astronomy and Astrophysics / (not translated to en) — EDP Sciences, 2014. — Vol. 569. — P. 124–124. — ISSN 0004-6361; 0365-0138; 1432-0746; 1286-4846 — doi:10.1051/0004-6361/201322511 — arXiv:1405.4344
  2. ↑ Cappellari M., Emsellem E., Krajnović D., McDermid R. M., Kleijn G. A. V., Scott N., Young L. M., Blitz L., Bois M., Bureau M. et al. The ATLAS3D project - I. A volume-limited sample of 260 nearby early-type galaxies: science goals and selection criteria (ингл.) // Monthly Notices of the Royal Astronomical Society / (not translated to en) — OUP, 2011. — Vol. 413, Iss. 2. — P. 813–836. — ISSN 0035-8711; 1365-2966 — doi:10.1111/J.1365-2966.2010.18174.X — arXiv:1012.1551
  3. ↑ Weedman D. W. The most luminous starbursts in the Universe — 2008. — doi:10.1086/591123 — arXiv:0806.4101
  4. ↑ M.-P. Véron-Cetty, Véron P. A catalogue of quasars and active nuclei: 13th edition (ингл.) // Astronomy and Astrophysics / (not translated to en) — EDP Sciences, 2010. — Vol. 518. — P. 10–10. — ISSN 0004-6361; 0365-0138; 1432-0746; 1286-4846 — doi:10.1051/0004-6361/201014188
  5. ↑ Tully R. B. Galaxy groups: a 2MASS catalog (ингл.) // The Astronomical Journal / J. G. III, E. Vishniac — New York City: IOP Publishing, AAS, University of Chicago Press, AIP, 2015. — Vol. 149, Iss. 5. — P. 171. — ISSN 0004-6256; 1538-3881 — doi:10.1088/0004-6256/149/5/171 — arXiv:1503.03134
  6. ↑ 6,0 6,1 Gaia Data Release 2 (ингл.) / (not translated to en), European Space Agency — 2018.
  7. ↑ NGC/IC [неопр.]. NGC 4385.

Шулай ук карагыз