Эчтәлеккә күчү

NGC 1291

Мегавики проектыннан
NGC 1291
Прямое восхождение 3ч 17м 18,6с[1]
Астрономическая эпоха J2000.0[d]
Дата открытия 1826
Красное смещение 0,002795 ± 1,0E−5[2]
Созвездие Эридан йолдызлыгы
Изображение
Каталожный код NGC 1269, IRAS 03154-4117, IRAS F03154-4117, PGC 12209, 2MASX J03171859-4106290, ESO 301-2, MCG-07-07-008, NGC 1291, ESO-LV 301-0020, HIPASS J0317-41, AGC 22452, AM 0315-411, SGC 031528-4117.4, 6dFGS gJ031718.6-410629, 1RXS J031719.2-410616, PSCz Q03154-4117, LEDA 12209, DUGRS 301-001 һәм [VDD93] 25
Первооткрыватель или изобретатель Джеймс Данлоп[d] һәм Джон Гершель[d]
Видимая звёздная величина 8,81 ± 0,03[3]
Радиальная скорость 837[4]
Морфологический тип галактики SB0-a һәм SBa[5]
Склонение −41° 06′ 29,05″[1]
Расстояние от Земли 33 000 000 ± 1 һәм 9,7[6][7]
Логотип РУВИКИ.Медиа NGC 1291 РУВИКИ.Медиада

NGC 1291 — Томанлыклар һәм йолдыз тупланмалары яңа гомуми каталогында теркәлгән галактика.

Тарихы

Әлеге галактика 1826 елда Шотландия астрономы James Dunlop тарафыннан, яктылык җыючы элемент буларак көзге кулланучы, 22.86 см (9 дюйм) зурлыктагы оптик телескоп ярдәмендә ачылган.[8]

Чыганаклар

Искәрмәләр

  1. ↑ 1,0 1,1 Skrutskie M. F., Cutri R. M., Stiening R., Weinberg M. D., Schneider S., Carpenter J. M., Beichman C., Capps R., Chester T., Elias J. et al. The Two Micron All Sky Survey (2MASS) (ингл.) // The Astronomical Journal / J. G. III, E. Vishniac — New York City: IOP Publishing, AAS, University of Chicago Press, AIP, 2006. — Vol. 131, Iss. 2. — P. 1163–1183. — ISSN 0004-6256; 1538-3881 — doi:10.1086/498708
  2. ↑ Vaucouleurs G. d., De V. A., Corwin J. R., Buta R. J., Paturel G., Fouque P. Third Reference Catalogue of Bright Galaxies, Version 9 (ингл.) — New York City: Springer Science+Business Media, 1991.
  3. ↑ Cook D. O., Dale D. A., Johnson B. D., Zee L. V., Lee J. C., Kennicutt R. C., Calzetti D., Staudaher S. M., Engelbracht C. W. The Spitzer Local Volume Legacy (LVL) global optical photometry (ингл.) // Monthly Notices of the Royal Astronomical Society / (not translated to en) — OUP, 2014. — Vol. 445, Iss. 1. — P. 881–889. — ISSN 0035-8711; 1365-2966 — doi:10.1093/MNRAS/STU1580 — arXiv:1408.1130
  4. ↑ Tully R. B. Galaxy groups: a 2MASS catalog (ингл.) // The Astronomical Journal / J. G. III, E. Vishniac — New York City: IOP Publishing, AAS, University of Chicago Press, AIP, 2015. — Vol. 149, Iss. 5. — P. 171. — ISSN 0004-6256; 1538-3881 — doi:10.1088/0004-6256/149/5/171 — arXiv:1503.03134
  5. ↑ SIMBAD Astronomical Database
  6. ↑ de Paz A. G., Boissier S., Madore B. F., Seibert M., Joe Y. H., Wyder T. K., Thilker D., Bianchi L., Soo‐Chang Rey, Barlow T. A. та ін. The GALEX Ultraviolet Atlas of Nearby Galaxies // (unknown type) — 2007. — Т. 173, вип. 2. — С. 185–255. — doi:10.1086/516636 — arXiv:astro-ph/0606440
  7. ↑ Smith B. J., Struck C., Hancock M., Appleton P. N., Charmandaris V., Reach W. T. TheSpitzerSpirals, Bridges, and Tails Interacting Galaxy Survey: Interaction-Induced Star Formation in the Mid-Infrared (ингл.) // The Astronomical Journal / J. G. III, E. Vishniac — New York City: IOP Publishing, AAS, University of Chicago Press, AIP, 2007. — Vol. 133, Iss. 3. — P. 791–817. — ISSN 0004-6256; 1538-3881 — doi:10.1086/510350 — arXiv:astro-ph/0610562
  8. ↑ NGC/IC [неопр.]. NGC 1291.

Шулай ук карагыз