Эчтәлеккә күчү

NGC 4254

Мегавики проектыннан
NGC 4254
Прямое восхождение 12ч 18м 49,625с[1]
Астрономическая эпоха J2000.0[d]
Дата открытия 15 март 1781[2]
Красное смещение 0,00802[3]
Созвездие Вероника чәче йолдызлыгы[d]
Изображение
Каталожный код M 99, IRAS 12162+1441, PGC 39578, 2MASX J12184962+1424593, MCG+03-31-099, UGC 7345, IRAS F12163+1441, NGC 4254, VCC 307, EVCC 319, HIPASS J1218+14, MRC 1216+146, NVSS J121850+142450, Z 98-144, Z 99-11, NVSS B121617+144129, UZC J121849.6+142501, ALFALFA 1-248, PSCz Q12162+1441, 1RXS J121853.8+142602, SDSS J121849.60+142459.4, Z 1216.3+1442, CAIRNS J121849.56+142459.4 һәм LEDA 39578
Первооткрыватель или изобретатель Мешен, Пьер[d][2]
Видимая звёздная величина 9,87 ± 0,08[2][4]
Радиальная скорость 2404[5]
Морфологический тип галактики SA(s)c[6] һәм Sc(dSc)[7]
Склонение +14° 24′ 59,36″[1]
Расстояние от Земли 45 000 000[8] һәм 13,87[5]
Логотип РУВИКИ.Медиа NGC 4254 РУВИКИ.Медиада

NGC 4254 — Томанлыклар һәм йолдыз тупланмалары яңа гомуми каталогында теркәлгән галактика.

Тарихы

Әлеге галактика 1781 елда Франция астрономы Pierre Mechain тарафыннан, яктылык җыючы элемент буларак көзге кулланучы, 7.62 см (3 дюйм) зурлыктагы оптик телескоп ярдәмендә ачылган.[9]

Чыганаклар

Искәрмәләр

  1. ↑ 1,0 1,1 Skrutskie M. F., Cutri R. M., Stiening R., Weinberg M. D., Schneider S., Carpenter J. M., Beichman C., Capps R., Chester T., Elias J. et al. The Two Micron All Sky Survey (2MASS) (ингл.) // The Astronomical Journal / J. G. III, E. Vishniac — New York City: IOP Publishing, AAS, University of Chicago Press, AIP, 2006. — Vol. 131, Iss. 2. — P. 1163–1183. — ISSN 0004-6256; 1538-3881 — doi:10.1086/498708
  2. ↑ 2,0 2,1 2,2 Frommert H. Messier 99
  3. ↑ Giovanelli R., Haynes M. P., Kent B. R., Saintonge A., Altaf A., Balonek T., Brown S., Catinella B., Furniss A., Goldstein J. et al. The Arecibo Legacy Fast ALFA Survey. III. H i Source Catalog of the Northern Virgo Cluster Region (ингл.) // The Astronomical Journal / J. G. III, E. Vishniac — New York City: IOP Publishing, AAS, University of Chicago Press, AIP, 2007. — Vol. 133, Iss. 6. — P. 2569–2583. — ISSN 0004-6256; 1538-3881 — doi:10.1086/516635 — arXiv:astro-ph/0702316
  4. ↑ de Paz A. G., Boissier S., Madore B. F., Seibert M., Joe Y. H., Wyder T. K., Thilker D., Bianchi L., Soo‐Chang Rey, Barlow T. A. та ін. The GALEX Ultraviolet Atlas of Nearby Galaxies // (unknown type) — 2007. — Т. 173, вип. 2. — С. 185–255. — doi:10.1086/516636 — arXiv:astro-ph/0606440
  5. ↑ 5,0 5,1 Tully R. B., Courtois H. M., Sorce J. G. Cosmicflows-3 (ингл.) // The Astronomical Journal / J. G. III, E. Vishniac — New York City: IOP Publishing, AAS, University of Chicago Press, AIP, 2016. — Vol. 152, Iss. 2. — P. 50. — ISSN 0004-6256; 1538-3881 — doi:10.3847/0004-6256/152/2/50 — arXiv:1605.01765
  6. ↑ Messier 99
  7. ↑ Voyer E. N., Boselli A., Boissier S., Heinis S., Cortese L., Ferrarese L., Cote P., J.-C. Cuillandre, Gwyn S. D. J., Peng E. W. et al. The GALEX Ultraviolet Virgo Cluster Survey (GUViCS) III. The ultraviolet source catalogs (ингл.) // Astronomy and Astrophysics / (not translated to en) — EDP Sciences, 2014. — Vol. 569. — P. 124–124. — ISSN 0004-6361; 0365-0138; 1432-0746; 1286-4846 — doi:10.1051/0004-6361/201322511 — arXiv:1405.4344
  8. ↑ Талли Р. Б. Cosmicflows-3
  9. ↑ NGC/IC [неопр.]. NGC 4254.

Шулай ук карагыз