Эчтәлеккә күчү

NGC 2366

Мегавики проектыннан
NGC 2366
Прямое восхождение 7ч 28м 51,85с[1]
Расстояние от Земли 3,28[2]
Дата открытия 3 декабрь 1788
Красное смещение 0,00033 ± 7,0E−6 һәм 0,00026[3]
Созвездие Жираф йолдызлыгы[d]
Изображение
Каталожный код NGC 2366, PGC 21102, UGC 3851, MCG+12-07-040, IRAS 07233+6917, IRAS F07234+6917, KPG 133b, Z 330-38, Z 0723.6+6918, UZC J072853.7+691254, PSCz Q07233+6917, DDO 42 һәм LEDA 21102
Первооткрыватель или изобретатель Уильям Гершель[d]
Видимая звёздная величина 11,39 ± 0,03[4]
Радиальная скорость 101[5][6]
Астрономическая эпоха J2000.0[d]
Склонение +69° 12′ 31,1″[1]
Морфологический тип галактики IBm һәм Im[7]
Логотип РУВИКИ.Медиа NGC 2366 РУВИКИ.Медиада

NGC 2366 — Томанлыклар һәм йолдыз тупланмалары яңа гомуми каталогында теркәлгән галактика.

Тарихы

Әлеге галактика 1788 елда инглиз астрономы William Herschel тарафыннан, яктылык җыючы элемент буларак көзге кулланучы, 47.5 см (18.7 дюйм) зурлыктагы оптик телескоп ярдәмендә ачылган.[8]

Чыганаклар


Искәрмәләр

  1. ↑ 1,0 1,1 Cotton W. D., Condon J. J., Arbizzani E. Arcsecond Positions of UGC Galaxies // (unknown type) — 1999. — Т. 125, вип. 2. — С. 409–412. — doi:10.1086/313286
  2. ↑ Karachentsev I. D., Kaisina E. I., Kashibadze O. G. The Local Tully-Fisher relation for dwarf galaxies (ингл.) // The Astronomical Journal / J. G. III, E. Vishniac — New York City: IOP Publishing, AAS, University of Chicago Press, AIP, 2017. — Vol. 153. — P. 6–6. — ISSN 0004-6256; 1538-3881 — doi:10.3847/1538-3881/153/1/6 — arXiv:1611.02574
  3. ↑ Gavazzi G., Savorgnan G., Fumagalli M. The complete census of optically selected AGNs in the Coma supercluster: the dependence of AGN activity on the local environment (ингл.) // Astronomy and Astrophysics / (not translated to en) — EDP Sciences, 2011. — Vol. 534. — P. 31–31. — ISSN 0004-6361; 0365-0138; 1432-0746; 1286-4846 — doi:10.1051/0004-6361/201117461 — arXiv:1107.3702
  4. ↑ Cook D. O., Dale D. A., Johnson B. D., Zee L. V., Lee J. C., Kennicutt R. C., Calzetti D., Staudaher S. M., Engelbracht C. W. The Spitzer Local Volume Legacy (LVL) global optical photometry (ингл.) // Monthly Notices of the Royal Astronomical Society / (not translated to en) — OUP, 2014. — Vol. 445, Iss. 1. — P. 881–889. — ISSN 0035-8711; 1365-2966 — doi:10.1093/MNRAS/STU1580 — arXiv:1408.1130
  5. ↑ Tully R. B., Courtois H. M., Sorce J. G. Cosmicflows-3 (ингл.) // The Astronomical Journal / J. G. III, E. Vishniac — New York City: IOP Publishing, AAS, University of Chicago Press, AIP, 2016. — Vol. 152, Iss. 2. — P. 50. — ISSN 0004-6256; 1538-3881 — doi:10.3847/0004-6256/152/2/50 — arXiv:1605.01765
  6. ↑ Courtois H. M., Tully R. B., Makarov D. I., Mitronova S., Koribalski B., Karachentsev I. D., Fisher J. R. Cosmic flows: Green Bank Telescope and Parkes H I observations (ингл.) // Monthly Notices of the Royal Astronomical Society / (not translated to en) — OUP, 2011. — Vol. 414. — P. 2005–2016. — ISSN 0035-8711; 1365-2966 — doi:10.1111/J.1365-2966.2011.18515.X — arXiv:1101.3802
  7. ↑ Herrmann K. A., Hunter D. A., Elmegreen B. G. Surface brightness profiles of dwarf galaxies. II. Color trends and mass profiles (ингл.) // The Astronomical Journal / J. G. III, E. Vishniac — New York City: IOP Publishing, AAS, University of Chicago Press, AIP, 2016. — Vol. 151. — P. 145–145. — ISSN 0004-6256; 1538-3881 — doi:10.3847/0004-6256/151/6/145 — arXiv:1606.00867
  8. ↑ NGC/IC [неопр.]. NGC 2366.

Шулай ук карагыз