Эчтәлеккә күчү

NGC 4571

Мегавики проектыннан
NGC 4571
Прямое восхождение 12ч 36м 56,3722472082с[1]
Астрономическая эпоха J2000.0[d]
Дата открытия 1787
Спектральный класс M0[2]
Красное смещение 0,00113[3]
Созвездие Вероника чәче йолдызлыгы[d]
Изображение
Каталожный код NGC 4571, PGC 42100, 2MASX J12365637+1413024, MCG+02-32-156, IRAS F12344+1429, IRAS 12344+1429, UGC 7788, IC 3588, VCC 1696, EVCC 952, NVSS B123426+142929, Z 70-194, ALFALFA 1-372, UZC J123656.5+141302, Z 1234.4+1429, PSCz Q12344+1429, SDSS J123656.38+141302.4, HIPASS J1236+14, SDSS J123656.37+141302.4, LEDA 42100, SDSS J123656.38+141302.5 һәм 2MASS J12365635+1413027
Первооткрыватель или изобретатель Уильям Гершель[d]
Видимая звёздная величина 11,2
Радиальная скорость 339[4]
Морфологический тип галактики Sc һәм Sc(dSc)[5]
Склонение +14° 13′ 2,29728194″[1]
Расстояние от Земли 14,72 ± 0,09[6][4] һәм 14,72[4]
Логотип РУВИКИ.Медиа NGC 4571 РУВИКИ.Медиада

NGC 4571 — Томанлыклар һәм йолдыз тупланмалары яңа гомуми каталогында теркәлгән галактика.

Тарихы

Әлеге галактика 1787 елда инглиз астрономы William Herschel тарафыннан, яктылык җыючы элемент буларак көзге кулланучы, 47.5 см (18.7 дюйм) зурлыктагы оптик телескоп ярдәмендә ачылган.[7]

Чыганаклар

Искәрмәләр

  1. ↑ 1,0 1,1 Gaia Data Release 2 (ингл.) / (not translated to en), European Space Agency — 2018.
  2. ↑ West A. A., Hawley S. L., Bochanski J. J., Covey K. R., Reid I. N., Dhital S., Hilton E. J., Masuda M. Constraining the age-activity relation for cool stars: the Sloan Digital Sky Survey Data Release 5 low-mass star spectroscopic sample (ингл.) // The Astronomical Journal / J. G. III, E. Vishniac — New York City: IOP Publishing, AAS, University of Chicago Press, AIP, 2008. — Vol. 135, Iss. 3. — P. 785–795. — ISSN 0004-6256; 1538-3881 — doi:10.1088/0004-6256/135/3/785 — arXiv:0712.1590
  3. ↑ Giovanelli R., Haynes M. P., Kent B. R., Saintonge A., Altaf A., Balonek T., Brown S., Catinella B., Furniss A., Goldstein J. et al. The Arecibo Legacy Fast ALFA Survey. III. H i Source Catalog of the Northern Virgo Cluster Region (ингл.) // The Astronomical Journal / J. G. III, E. Vishniac — New York City: IOP Publishing, AAS, University of Chicago Press, AIP, 2007. — Vol. 133, Iss. 6. — P. 2569–2583. — ISSN 0004-6256; 1538-3881 — doi:10.1086/516635 — arXiv:astro-ph/0702316
  4. ↑ 4,0 4,1 4,2 Tully R. B., Courtois H. M., Sorce J. G. Cosmicflows-3 (ингл.) // The Astronomical Journal / J. G. III, E. Vishniac — New York City: IOP Publishing, AAS, University of Chicago Press, AIP, 2016. — Vol. 152, Iss. 2. — P. 50. — ISSN 0004-6256; 1538-3881 — doi:10.3847/0004-6256/152/2/50 — arXiv:1605.01765
  5. ↑ Voyer E. N., Boselli A., Boissier S., Heinis S., Cortese L., Ferrarese L., Cote P., J.-C. Cuillandre, Gwyn S. D. J., Peng E. W. et al. The GALEX Ultraviolet Virgo Cluster Survey (GUViCS) III. The ultraviolet source catalogs (ингл.) // Astronomy and Astrophysics / (not translated to en) — EDP Sciences, 2014. — Vol. 569. — P. 124–124. — ISSN 0004-6361; 0365-0138; 1432-0746; 1286-4846 — doi:10.1051/0004-6361/201322511 — arXiv:1405.4344
  6. ↑ Tully R. B., Courtois H. M., Dolphin A. E., Fisher J. R., Héraudeau P., Jacobs B. A., Karachentsev I. D., Makarova L., Mitronova S., Rizzi L. et al. Cosmicflows-2: the data (ингл.) // The Astronomical Journal / J. G. III, E. Vishniac — New York City: IOP Publishing, AAS, University of Chicago Press, AIP, 2013. — Vol. 146, Iss. 4. — P. 86. — ISSN 0004-6256; 1538-3881 — doi:10.1088/0004-6256/146/4/86 — arXiv:1307.7213
  7. ↑ NGC/IC [неопр.]. NGC 4571.

Шулай ук карагыз