Эчтәлеккә күчү

NGC 4460

Мегавики проектыннан
NGC 4460
Морфологический тип галактики S0gas[1]
Астрономическая эпоха J2000.0[d]
Дата открытия 10 апрель 1788
Красное смещение 0,00163[2]
Созвездие Тазылар йолдызлыгы[d]
Изображение
Видимая звёздная величина 11,4
Первооткрыватель или изобретатель Уильям Гершель[d]
Каталожный код NGC 4460, 2MASX J12284555+4451512, UGC 7611, MCG+08-23-041, PGC 41069, SDSS J122845.58+445150.8, Z 244-22, UZC J122845.6+445152, Z 1226.4+4509, 2MFGC 9834 һәм LEDA 41069
Прямое восхождение 12ч 28м 45,557с[3]
Склонение +44° 51′ 51,25″[3]
Расстояние от Земли 9,2 ± 0,14[4][5] һәм 9,2[5]
Логотип РУВИКИ.Медиа NGC 4460 РУВИКИ.Медиада

NGC 4460 — Томанлыклар һәм йолдыз тупланмалары яңа гомуми каталогында теркәлгән галактика.

Тарихы

Әлеге галактика 1788 елда инглиз астрономы William Herschel тарафыннан, яктылык җыючы элемент буларак көзге кулланучы, 47.5 см (18.7 дюйм) зурлыктагы оптик телескоп ярдәмендә ачылган.[6]

Чыганаклар

Искәрмәләр

  1. ↑ Ann H. B., Seo M., Ha D. K. A catalog of visually classified galaxies in the local (z ~ 0.01) universe // (unknown type) — 2015. — Т. 217, вип. 2. — С. 27. — doi:10.1088/0067-0049/217/2/27 — arXiv:1502.03545
  2. ↑ Gavazzi G., Savorgnan G., Fumagalli M. The complete census of optically selected AGNs in the Coma supercluster: the dependence of AGN activity on the local environment (ингл.) // Astronomy and Astrophysics / (not translated to en) — EDP Sciences, 2011. — Vol. 534. — P. 31–31. — ISSN 0004-6361; 0365-0138; 1432-0746; 1286-4846 — doi:10.1051/0004-6361/201117461 — arXiv:1107.3702
  3. ↑ 3,0 3,1 Skrutskie M. F., Cutri R. M., Stiening R., Weinberg M. D., Schneider S., Carpenter J. M., Beichman C., Capps R., Chester T., Elias J. et al. The Two Micron All Sky Survey (2MASS) (ингл.) // The Astronomical Journal / J. G. III, E. Vishniac — New York City: IOP Publishing, AAS, University of Chicago Press, AIP, 2006. — Vol. 131, Iss. 2. — P. 1163–1183. — ISSN 0004-6256; 1538-3881 — doi:10.1086/498708
  4. ↑ Tully R. B., Courtois H. M., Dolphin A. E., Fisher J. R., Héraudeau P., Jacobs B. A., Karachentsev I. D., Makarova L., Mitronova S., Rizzi L. et al. Cosmicflows-2: the data (ингл.) // The Astronomical Journal / J. G. III, E. Vishniac — New York City: IOP Publishing, AAS, University of Chicago Press, AIP, 2013. — Vol. 146, Iss. 4. — P. 86. — ISSN 0004-6256; 1538-3881 — doi:10.1088/0004-6256/146/4/86 — arXiv:1307.7213
  5. ↑ 5,0 5,1 Tully R. B., Courtois H. M., Sorce J. G. Cosmicflows-3 (ингл.) // The Astronomical Journal / J. G. III, E. Vishniac — New York City: IOP Publishing, AAS, University of Chicago Press, AIP, 2016. — Vol. 152, Iss. 2. — P. 50. — ISSN 0004-6256; 1538-3881 — doi:10.3847/0004-6256/152/2/50 — arXiv:1605.01765
  6. ↑ NGC/IC [неопр.]. NGC 4460.

Шулай ук карагыз