Эчтәлеккә күчү

NGC 4357

Мегавики проектыннан
NGC 4357
Морфологический тип галактики Scd[1]
Астрономическая эпоха J2000.0[d]
Дата открытия 9 февраль 1788
Красное смещение 0,01375 ± 1,0E−5[2]
Созвездие Тазылар йолдызлыгы[d]
Изображение
Видимая звёздная величина 12,68[1]
Первооткрыватель или изобретатель Уильям Гершель[d]
Каталожный код NGC 4357, PGC 40296, UGC 7478, IRAS F12215+4903, 2MASX J12235883+4846454, MCG+08-23-017, SDSS J122358.84+484646.0, SDSS J122358.85+484646.3, UZC J122358.9+484647, Z 1221.6+4903, Z 244-10, LEDA 40296, SDSS J122358.85+484646.1 һәм Gaia DR2 1547016884670093184
Радиальная скорость 4133 ± 4[3]
Прямое восхождение 12ч 23м 58,852438252с[4]
Склонение +48° 46′ 46,030732137″[4]
Расстояние от Земли 57,02 ± 0,2[5][6] һәм 57,02[6]
Логотип РУВИКИ.Медиа NGC 4357 РУВИКИ.Медиада

NGC 4357 — Томанлыклар һәм йолдыз тупланмалары яңа гомуми каталогында теркәлгән галактика.

Тарихы

Әлеге галактика 1886 елда Франция астрономы Guillaume Bigourdan тарафыннан, яктылык җыючы элемент буларак көзге кулланучы, 30.48 см (12 дюйм) зурлыктагы оптик телескоп ярдәмендә ачылган.[7]

Чыганаклар

Искәрмәләр

  1. ↑ 1,0 1,1 Hernández-Toledo H. M., Zendejas-Domínguez J., Avila-Reese V. BVRISurface Photometry of Isolated Spiral Galaxies (ингл.) // The Astronomical Journal / J. G. III, E. Vishniac — New York City: IOP Publishing, AAS, University of Chicago Press, AIP, 2007. — Vol. 134, Iss. 6. — P. 2286–2307. — ISSN 0004-6256; 1538-3881 — doi:10.1086/521358 — arXiv:0705.2041
  2. ↑ Ahn C. P., Alexandroff R., Anderson S. F., Prieto C. A., Bailey S., Anderton T., Barnes R., Andrews B. H., Aubourg É., Balbinot E. et al. The ninth data release of the Sloan Digital Sky Survey: first spectroscopic data from the SDSS-III baryon oscillation spectroscopic survey (ингл.) // (unknown type) — 2012. — Vol. 203, Iss. 2. — P. 21. — doi:10.1088/0067-0049/203/2/21 — arXiv:1207.7137
  3. ↑ Driel W. v., Butcher Z., Schneider S., Lehnert M. D., Minchin R., S.-L. Blyth, Chemin L., Hallet N., Joseph T., Kotze P. et al. NIBLES: an H I census of stellar mass selected SDSS galaxies (ингл.) // Astronomy and Astrophysics / (not translated to en) — EDP Sciences, 2016. — Vol. 595. — P. 118. — ISSN 0004-6361; 0365-0138; 1432-0746; 1286-4846 — doi:10.1051/0004-6361/201528048 — arXiv:1607.02787
  4. ↑ 4,0 4,1 Gaia Data Release 2 (ингл.) / (not translated to en), European Space Agency — 2018.
  5. ↑ Tully R. B., Courtois H. M., Dolphin A. E., Fisher J. R., Héraudeau P., Jacobs B. A., Karachentsev I. D., Makarova L., Mitronova S., Rizzi L. et al. Cosmicflows-2: the data (ингл.) // The Astronomical Journal / J. G. III, E. Vishniac — New York City: IOP Publishing, AAS, University of Chicago Press, AIP, 2013. — Vol. 146, Iss. 4. — P. 86. — ISSN 0004-6256; 1538-3881 — doi:10.1088/0004-6256/146/4/86 — arXiv:1307.7213
  6. ↑ 6,0 6,1 Tully R. B., Courtois H. M., Sorce J. G. Cosmicflows-3 (ингл.) // The Astronomical Journal / J. G. III, E. Vishniac — New York City: IOP Publishing, AAS, University of Chicago Press, AIP, 2016. — Vol. 152, Iss. 2. — P. 50. — ISSN 0004-6256; 1538-3881 — doi:10.3847/0004-6256/152/2/50 — arXiv:1605.01765
  7. ↑ NGC/IC [неопр.]. NGC 4357.

Шулай ук карагыз