Эчтәлеккә күчү

NGC 2131

Мегавики проектыннан
NGC 2131
Морфологический тип галактики Sb[1]
Астрономическая эпоха J2000.0[d]
Дата открытия 20 гыйнвар 1835
Красное смещение 0,005564 ± 2,7E−5 һәм 0,005534 ± 7,3E−5[2]
Созвездие Куян йолдызлыгы[d]
Изображение
Первооткрыватель или изобретатель Джон Гершель[d]
Видимая звёздная величина 14, 12,587 ± 0,055[3], 11,927 ± 0,057[3], 11,833 ± 0,101[3], 14,59[4], 13,85[4] һәм 13,9[5]
Радиальная скорость 1682[6]
Каталожный код NGC 2131, ESO 488-50, IRAS F05567-2639, 2MASX J05584752-2639110, PGC 18172, ESO-LV 488-0500, 6dFGS gJ055847.5-263911, SGC 055647-2639.3, HIPASS J0558-26 һәм LEDA 18172
Склонение −26° 39′ 11,03″[3]
Прямое восхождение 5ч 58м 47,523с[3]
Логотип РУВИКИ.Медиа NGC 2131 РУВИКИ.Медиада

NGC 2131 — Томанлыклар һәм йолдыз тупланмалары яңа гомуми каталогында теркәлгән галактика.

Тарихы

Әлеге галактика 1835 елда инглиз астрономы John Herschel тарафыннан, яктылык җыючы элемент буларак көзге кулланучы, 47.5 см (18.7 дюйм) зурлыктагы оптик телескоп ярдәмендә ачылган.[7]

Чыганаклар


Искәрмәләр

  1. ↑ SIMBAD Astronomical Database
  2. ↑ III G. J. S., Littleton J. E., Matthews L. D. H I observations of southern extreme late-type galaxies. I. An optically faint sample (ингл.) // The Astronomical Journal / J. G. III, E. Vishniac — New York City: IOP Publishing, AAS, University of Chicago Press, AIP, 1995. — Vol. 109. — P. 2003–2018. — ISSN 0004-6256; 1538-3881 — doi:10.1086/117426
  3. ↑ 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Skrutskie M. F., Cutri R. M., Stiening R., Weinberg M. D., Schneider S., Carpenter J. M., Beichman C., Capps R., Chester T., Elias J. et al. The Two Micron All Sky Survey (2MASS) (ингл.) // The Astronomical Journal / J. G. III, E. Vishniac — New York City: IOP Publishing, AAS, University of Chicago Press, AIP, 2006. — Vol. 131, Iss. 2. — P. 1163–1183. — ISSN 0004-6256; 1538-3881 — doi:10.1086/498708
  4. ↑ 4,0 4,1 Lauberts A., Valentijn E. A. The surface photometry catalogue of the ESO-Uppsala galaxies — 1989. — Т. -1. — С. 0.
  5. ↑ Doyle M. T., Drinkwater M. J., Rohde D. J., Pimbblet K. A., Read M., Meyer M. J., Zwaan M. A., Ryan-Weber E., Stevens J., Koribalski B. S. et al. The HIPASS catalogue — III. Optical counterparts and isolated dark galaxies (ингл.) // Monthly Notices of the Royal Astronomical Society / (not translated to en) — OUP, 2005. — Vol. 361, Iss. 1. — P. 34—44. — 11 p. — ISSN 0035-8711; 1365-2966 — doi:10.1111/J.1365-2966.2005.09159.X — arXiv:astro-ph/0505591
  6. ↑ Jones D. H., Read M. A., Saunders W., Jarrett T., Parker Q. A., Fairall A. P., Mauch T., Sadler E. M., Watson F. G., Burton D. et al. The 6dF Galaxy Survey: final redshift release (DR3) and southern large-scale structures (ингл.) // Monthly Notices of the Royal Astronomical Society / (not translated to en) — OUP, 2009. — Vol. 399, Iss. 2. — P. 683–698. — ISSN 0035-8711; 1365-2966 — doi:10.1111/J.1365-2966.2009.15338.X — arXiv:0903.5451
  7. ↑ NGC/IC [неопр.]. NGC 2131.

Шулай ук карагыз