Эчтәлеккә күчү

NGC 4413

Мегавики проектыннан
NGC 4413
Склонение собственного движения 0,967 ± 0,876[1]
Расстояние от Земли 15,07[2]
Дата открытия 17 апрель 1784
Красное смещение 0,00034[3][4]
Созвездие Сөмбелә йолдызлыгы
Видимая звёздная величина 12,25 ± 0,16[5]
Параллакс 0,6622 ± 0,6361[1]
Изображение
Каталожный код NGC 4413, MCG+02-32-049, NGC 4407, IRAS 12239+1253, IRAS F12239+1253, UGC 7538, PGC 40705, 2MASX J12263225+1236390, VCC 912, EVCC 609, Z 1224.0+1253, Z 70-76, ALFALFA 1-318, UZC J122632.2+123639, PSCz Q12239+1253, SDSS J122632.24+123638.3 һәм LEDA 40705
Прямое восхождение 12ч 26м 32,232297395с[1]
Первооткрыватель или изобретатель Уильям Гершель[d]
Морфологический тип галактики SBab һәм Sbc[6]
Радиальная скорость 95[2][7]
Астрономическая эпоха J2000.0[d]
Склонение +12° 36′ 38,412408309″[1]
Прямое восхождение собственного движения −1,021 ± 1,276[1]
Логотип РУВИКИ.Медиа NGC 4413 РУВИКИ.Медиада

NGC 4413 — Томанлыклар һәм йолдыз тупланмалары яңа гомуми каталогында теркәлгән галактика.

Тарихы

Әлеге галактика 1784 елда инглиз астрономы William Herschel тарафыннан, яктылык җыючы элемент буларак көзге кулланучы, 47.5 см (18.7 дюйм) зурлыктагы оптик телескоп ярдәмендә ачылган.[8]

Чыганаклар

Искәрмәләр

  1. ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Gaia Data Release 2 (ингл.) / (not translated to en), European Space Agency — 2018.
  2. ↑ 2,0 2,1 Tully R. B., Courtois H. M., Sorce J. G. Cosmicflows-3 (ингл.) // The Astronomical Journal / J. G. III, E. Vishniac — New York City: IOP Publishing, AAS, University of Chicago Press, AIP, 2016. — Vol. 152, Iss. 2. — P. 50. — ISSN 0004-6256; 1538-3881 — doi:10.3847/0004-6256/152/2/50 — arXiv:1605.01765
  3. ↑ Gavazzi G., Savorgnan G., Fumagalli M. The complete census of optically selected AGNs in the Coma supercluster: the dependence of AGN activity on the local environment (ингл.) // Astronomy and Astrophysics / (not translated to en) — EDP Sciences, 2011. — Vol. 534. — P. 31–31. — ISSN 0004-6361; 0365-0138; 1432-0746; 1286-4846 — doi:10.1051/0004-6361/201117461 — arXiv:1107.3702
  4. ↑ Giovanelli R., Haynes M. P., Kent B. R., Saintonge A., Altaf A., Balonek T., Brown S., Catinella B., Furniss A., Goldstein J. et al. The Arecibo Legacy Fast ALFA Survey. III. H i Source Catalog of the Northern Virgo Cluster Region (ингл.) // The Astronomical Journal / J. G. III, E. Vishniac — New York City: IOP Publishing, AAS, University of Chicago Press, AIP, 2007. — Vol. 133, Iss. 6. — P. 2569–2583. — ISSN 0004-6256; 1538-3881 — doi:10.1086/516635 — arXiv:astro-ph/0702316
  5. ↑ de Paz A. G., Boissier S., Madore B. F., Seibert M., Joe Y. H., Wyder T. K., Thilker D., Bianchi L., Soo‐Chang Rey, Barlow T. A. та ін. The GALEX Ultraviolet Atlas of Nearby Galaxies // (unknown type) — 2007. — Т. 173, вип. 2. — С. 185–255. — doi:10.1086/516636 — arXiv:astro-ph/0606440
  6. ↑ Voyer E. N., Boselli A., Boissier S., Heinis S., Cortese L., Ferrarese L., Cote P., J.-C. Cuillandre, Gwyn S. D. J., Peng E. W. et al. The GALEX Ultraviolet Virgo Cluster Survey (GUViCS) III. The ultraviolet source catalogs (ингл.) // Astronomy and Astrophysics / (not translated to en) — EDP Sciences, 2014. — Vol. 569. — P. 124–124. — ISSN 0004-6361; 0365-0138; 1432-0746; 1286-4846 — doi:10.1051/0004-6361/201322511 — arXiv:1405.4344
  7. ↑ Tully R. B. Galaxy groups: a 2MASS catalog (ингл.) // The Astronomical Journal / J. G. III, E. Vishniac — New York City: IOP Publishing, AAS, University of Chicago Press, AIP, 2015. — Vol. 149, Iss. 5. — P. 171. — ISSN 0004-6256; 1538-3881 — doi:10.1088/0004-6256/149/5/171 — arXiv:1503.03134
  8. ↑ NGC/IC [неопр.]. NGC 4413.

Шулай ук карагыз