Эчтәлеккә күчү

NGC 3902

Мегавики проектыннан
NGC 3902
Морфологический тип галактики SBbc һәм SBb/Sc[1]
Астрономическая эпоха J2000.0[d]
Дата открытия 6 апрель 1785
Красное смещение 0,01199 ± 1,0E−5[2][3]
Созвездие Әсәт йолдызлыгы
Изображение
Видимая звёздная величина 13
Первооткрыватель или изобретатель Уильям Гершель[d]
Каталожный код NGC 3902, PGC 36923, UGC 6790, 2MASX J11491874+2607175, MCG+04-28-055, IRAS 11467+2623, Z 127-60, Z 1146.7+2624, UZC J114918.8+260718, PSCz Q11467+2623, SDSS J114918.75+260717.7, CAIRNS J114918.78+260716.9, LEDA 36923 һәм 2MASS J11491874+2607175
Радиальная скорость 3601[4]
Прямое восхождение 11ч 49м 18,746с[5]
Склонение +26° 07′ 17,5″[5]
Расстояние от Земли 57,81 ± 0,2[6][4] һәм 57,81[4]
Логотип РУВИКИ.Медиа NGC 3902 РУВИКИ.Медиада

NGC 3902 — Томанлыклар һәм йолдыз тупланмалары яңа гомуми каталогында теркәлгән галактика.

Тарихы

Әлеге галактика 1785 елда инглиз астрономы William Herschel тарафыннан, яктылык җыючы элемент буларак көзге кулланучы, 47.5 см (18.7 дюйм) зурлыктагы оптик телескоп ярдәмендә ачылган.[7]

Чыганаклар

Искәрмәләр

  1. ↑ SIMBAD Astronomical Database
  2. ↑ The SDSS Photometric Catalog, Release 9 — 2013. — Т. 5139. — С. 0.
  3. ↑ Ahn C. P., Alexandroff R., Anderson S. F., Prieto C. A., Bailey S., Anderton T., Barnes R., Andrews B. H., Aubourg É., Balbinot E. et al. The ninth data release of the Sloan Digital Sky Survey: first spectroscopic data from the SDSS-III baryon oscillation spectroscopic survey (ингл.) // (unknown type) — 2012. — Vol. 203, Iss. 2. — P. 21. — doi:10.1088/0067-0049/203/2/21 — arXiv:1207.7137
  4. ↑ 4,0 4,1 4,2 Tully R. B., Courtois H. M., Sorce J. G. Cosmicflows-3 (ингл.) // The Astronomical Journal / J. G. III, E. Vishniac — New York City: IOP Publishing, AAS, University of Chicago Press, AIP, 2016. — Vol. 152, Iss. 2. — P. 50. — ISSN 0004-6256; 1538-3881 — doi:10.3847/0004-6256/152/2/50 — arXiv:1605.01765
  5. ↑ 5,0 5,1 Skrutskie M. F., Cutri R. M., Stiening R., Weinberg M. D., Schneider S., Carpenter J. M., Beichman C., Capps R., Chester T., Elias J. et al. The Two Micron All Sky Survey (2MASS) (ингл.) // The Astronomical Journal / J. G. III, E. Vishniac — New York City: IOP Publishing, AAS, University of Chicago Press, AIP, 2006. — Vol. 131, Iss. 2. — P. 1163–1183. — ISSN 0004-6256; 1538-3881 — doi:10.1086/498708
  6. ↑ Tully R. B., Courtois H. M., Dolphin A. E., Fisher J. R., Héraudeau P., Jacobs B. A., Karachentsev I. D., Makarova L., Mitronova S., Rizzi L. et al. Cosmicflows-2: the data (ингл.) // The Astronomical Journal / J. G. III, E. Vishniac — New York City: IOP Publishing, AAS, University of Chicago Press, AIP, 2013. — Vol. 146, Iss. 4. — P. 86. — ISSN 0004-6256; 1538-3881 — doi:10.1088/0004-6256/146/4/86 — arXiv:1307.7213
  7. ↑ NGC/IC [неопр.]. NGC 3902.

Шулай ук карагыз