Эчтәлеккә күчү

NGC 2787

Мегавики проектыннан
NGC 2787
Прямое восхождение 9ч 19м 18,6043000282с[1]
Расстояние от Земли 7,41 ± 0,14[2][3] һәм 7,41[3]
Дата открытия 3 декабрь 1788
Красное смещение 0,002297[4]
Созвездие Зур Җидегән йолдызлыгы
Изображение
Каталожный код NGC 2787, UGC 4914, PGC 26341, MCG+12-09-039, 2MASX J09191853+6912122, IRAS 09148+6924, IRAS F09148+6924, Z 332-41, Z 0914.8+6925, UZC J091918.5+691211, PSCz Q09148+6924, LEDA 26341 һәм Gaia DR2 1117624673096823296
Первооткрыватель или изобретатель Уильям Гершель[d]
Видимая звёздная величина 11,79[5]
Радиальная скорость 697[3][6]
Астрономическая эпоха J2000.0[d]
Склонение +69° 12′ 11,64288722″[1]
Морфологический тип галактики SB(r)0+[7]
Логотип Викисклад Викисклад медиафайллар

NGC 2787 — Томанлыклар һәм йолдыз тупланмалары яңа гомуми каталогында теркәлгән галактика.

Тарихы

Әлеге галактика 1788 елда инглиз астрономы William Herschel тарафыннан, яктылык җыючы элемент буларак көзге кулланучы, 47.5 см (18.7 дюйм) зурлыктагы оптик телескоп ярдәмендә ачылган.[8]

Чыганаклар


Искәрмәләр

  1. ↑ 1,0 1,1 Gaia Data Release 2 (ингл.) / (not translated to en), European Space Agency — 2018.
  2. ↑ Tully R. B., Courtois H. M., Dolphin A. E., Fisher J. R., Héraudeau P., Jacobs B. A., Karachentsev I. D., Makarova L., Mitronova S., Rizzi L. et al. Cosmicflows-2: the data (ингл.) // The Astronomical Journal / J. G. III, E. Vishniac — New York City: IOP Publishing, AAS, University of Chicago Press, AIP, 2013. — Vol. 146, Iss. 4. — P. 86. — ISSN 0004-6256; 1538-3881 — doi:10.1088/0004-6256/146/4/86 — arXiv:1307.7213
  3. ↑ 3,0 3,1 3,2 Tully R. B., Courtois H. M., Sorce J. G. Cosmicflows-3 (ингл.) // The Astronomical Journal / J. G. III, E. Vishniac — New York City: IOP Publishing, AAS, University of Chicago Press, AIP, 2016. — Vol. 152, Iss. 2. — P. 50. — ISSN 0004-6256; 1538-3881 — doi:10.3847/0004-6256/152/2/50 — arXiv:1605.01765
  4. ↑ Kochanek C. S., Pahre M. A., Falco E. E., Huchra J. P., Mader J., Jarrett T. H., Chester T., Schneider S. E. TheK‐Band Galaxy Luminosity Function (ингл.) // The Astrophysical Journal / E. Vishniac — IOP Publishing, 2001. — Vol. 560, Iss. 2. — P. 566–579. — ISSN 0004-637X; 1538-4357 — doi:10.1086/322488 — arXiv:astro-ph/0011456
  5. ↑ M.-P. Véron-Cetty, Véron P. A catalogue of quasars and active nuclei: 13th edition (ингл.) // Astronomy and Astrophysics / (not translated to en) — EDP Sciences, 2010. — Vol. 518. — P. 10–10. — ISSN 0004-6361; 0365-0138; 1432-0746; 1286-4846 — doi:10.1051/0004-6361/201014188
  6. ↑ Tully R. B. Galaxy groups: a 2MASS catalog (ингл.) // The Astronomical Journal / J. G. III, E. Vishniac — New York City: IOP Publishing, AAS, University of Chicago Press, AIP, 2015. — Vol. 149, Iss. 5. — P. 171. — ISSN 0004-6256; 1538-3881 — doi:10.1088/0004-6256/149/5/171 — arXiv:1503.03134
  7. ↑ Erwin P., Debattista V. P. Peanuts at an angle: detecting and measuring the three-dimensional structure of bars in moderately inclined galaxies (ингл.) // Monthly Notices of the Royal Astronomical Society / D. Flower — OUP, 2013. — Vol. 431, Iss. 4. — P. 3060–3086. — 27 p. — ISSN 0035-8711; 1365-2966 — doi:10.1093/MNRAS/STT385 — arXiv:1301.0638
  8. ↑ NGC/IC [неопр.]. NGC 2787.

Шулай ук карагыз