Эчтәлеккә күчү

NGC 2619

Мегавики проектыннан
NGC 2619
Склонение собственного движения 0,368 ± 0,7[1]
Расстояние от Земли 62,23[2]
Дата открытия 12 март 1785
Красное смещение 0,011595 ± 1,3E−5 һәм 0,01157 ± 1,0E−5[3][4]
Созвездие Саратан йолдызлыгы
Видимая звёздная величина 12,72[5]
Параллакс 0,3117 ± 0,7819[1]
Изображение
Каталожный код NGC 2619, 2MASX J08373272+2842187, UGC 4503, IRAS F08344+2852, MCG+05-21-002, IRAS 08345+2852, PGC 24235, Z 150-8, Z 0834.6+2853, UZC J083732.7+284218, PSCz Q08345+2852, SDSS J083732.70+284218.7, SDSS J083732.70+284218.6, LEDA 24235 һәм Gaia DR2 704673433126796288
Прямое восхождение 8ч 37м 32,6947923214с[1]
Первооткрыватель или изобретатель Уильям Гершель[d]
Морфологический тип галактики SBbc һәм SBcr[6]
Радиальная скорость 3474 ± 1[7][8]
Астрономическая эпоха J2000.0[d]
Склонение +28° 42′ 18,717833479″[1]
Прямое восхождение собственного движения 0,648 ± 1,059[1]
Логотип РУВИКИ.Медиа NGC 2619 РУВИКИ.Медиада

NGC 2619 — Томанлыклар һәм йолдыз тупланмалары яңа гомуми каталогында теркәлгән галактика.

Тарихы

Әлеге галактика 1785 елда инглиз астрономы William Herschel тарафыннан, яктылык җыючы элемент буларак көзге кулланучы, 47.5 см (18.7 дюйм) зурлыктагы оптик телескоп ярдәмендә ачылган.[9]

Чыганаклар

Искәрмәләр

  1. ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Gaia Data Release 2 (ингл.) / (not translated to en), European Space Agency — 2018.
  2. ↑ Tully R. B., Courtois H. M., Sorce J. G. Cosmicflows-3 (ингл.) // The Astronomical Journal / J. G. III, E. Vishniac — New York City: IOP Publishing, AAS, University of Chicago Press, AIP, 2016. — Vol. 152, Iss. 2. — P. 50. — ISSN 0004-6256; 1538-3881 — doi:10.3847/0004-6256/152/2/50 — arXiv:1605.01765
  3. ↑ Ahn C. P., Alexandroff R., Anderson S. F., Prieto C. A., Bailey S., Anderton T., Barnes R., Andrews B. H., Aubourg É., Balbinot E. et al. The ninth data release of the Sloan Digital Sky Survey: first spectroscopic data from the SDSS-III baryon oscillation spectroscopic survey (ингл.) // (unknown type) — 2012. — Vol. 203, Iss. 2. — P. 21. — doi:10.1088/0067-0049/203/2/21 — arXiv:1207.7137
  4. ↑ The SDSS Photometric Catalog, Release 9 — 2013. — Т. 5139. — С. 0.
  5. ↑ M.-P. Véron-Cetty, Véron P. A catalogue of quasars and active nuclei: 13th edition (ингл.) // Astronomy and Astrophysics / (not translated to en) — EDP Sciences, 2010. — Vol. 518. — P. 10–10. — ISSN 0004-6361; 0365-0138; 1432-0746; 1286-4846 — doi:10.1051/0004-6361/201014188
  6. ↑ Hernandez-Toledo H. M., Vazquez-Mata J. A., Martinez-Vazquez L. A., Choi Y.-Y., Park C. The UNAM-KIAS catalog of isolated galaxies (ингл.) // The Astronomical Journal / J. G. III, E. Vishniac — New York City: IOP Publishing, AAS, University of Chicago Press, AIP, 2010. — Vol. 139. — P. 2525–2541. — ISSN 0004-6256; 1538-3881 — doi:10.1088/0004-6256/139/6/2525 — arXiv:1005.1571
  7. ↑ Driel W. v., Butcher Z., Schneider S., Lehnert M. D., Minchin R., S.-L. Blyth, Chemin L., Hallet N., Joseph T., Kotze P. et al. NIBLES: an H I census of stellar mass selected SDSS galaxies (ингл.) // Astronomy and Astrophysics / (not translated to en) — EDP Sciences, 2016. — Vol. 595. — P. 118. — ISSN 0004-6361; 0365-0138; 1432-0746; 1286-4846 — doi:10.1051/0004-6361/201528048 — arXiv:1607.02787
  8. ↑ Lu N. Y., Freudling W. Large-scale structures in the zone of avoidance: the Galactic Anticenter region (ингл.) // (unknown type) — 1995. — Vol. 449. — P. 527–549. — doi:10.1086/176077
  9. ↑ NGC/IC [неопр.]. NGC 2619.

Шулай ук карагыз