Эчтәлеккә күчү

(889) Эриния

Мегавики проектыннан
(889) Эриния
Большая полуось орбиты 2,446616795209 ± 9,8512E−9[1]
Долгота восходящего узла 132,7120036597 ± 3,5824E−5[1]
Эксцентриситет орбиты 0,203795304519 ± 3,8992E−8[1]
Дата открытия 5 март 1918[1]
Орбитальный период 1397,8074663391 ± 8,4423E−6[1]
Предыдущее по порядку (888) Парисатида[2]
Названо в честь эринии[d]
Абсолютная звёздная величина 10,9[1]
Место астрономического открытия Обсерватория Хайдельберг-Кёнигштуль[d][1]
Перицентр 1,948007780388 ± 9,7054E−8[1]
Аргумент перицентра 277,72536860218 ± 3,7893E−5[1]
Изображение
Следующее по порядку (890) Вальтраут[2]
Первооткрыватель или изобретатель Вольф, Максимилиан Франц Йозеф Корнелиус[d][2][1]
Родительское тело Кояш[d]
Апоцентр 2,945225810029 ± 1,1859E−8[1]
Средняя аномалия 239,94443033712 ± 1,1993E−5[1]
Наклонение орбиты 8,088 ± 0,001
Логотип РУВИКИ.Медиа РУВИКИ.Медиада

(889) Эриния (лат. Erynia) — Кояш системасының Марс һәм Юпитер орбиталары арасындагы өлкәсендә урнашкан Кояш тирәли әйләнеп йөрүче астероид.

Тарихы

1918 елның 5 мартында Макс Вольф тарафыннан Хайдельберг обсерваториясендә ачыла. Астероидның вакытлыча атамасы булып баштан «1918 DG» саналган.

Чыганаклар

  • Lutz D. Schmadel. Dictionary of Minor Planet Names. — Fifth Revised and Enlarged Edition. — B., Heidelberg, N. Y.: Springer, 2003. — 992 p. — ISBN 3-540-00238-3.
  • Lutz D. Schmadel. Dictionary of Minor Planet Names. — Springer Science & Business Media, 2012-06-10. — 1458 с. — ISBN 9783642297182
  • Chapman, C. R., Morrison, D., & Zellner, B. Surface properties of asteroids: A synthesis of polarimetry, radiometry, and spectrophotometry// Icarus : journal. — Elsevier, 1975. — Vol. 25. — P. 104—130.
  • Kerrod, Robin. Asteroids, Comets, and Meteors (неопр.). — Lerner Publications Co., 2000. — ISBN 0585317631.

Искәрмәләр

  1. ↑ 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 JPL Small-Body Database
  2. ↑ 2,0 2,1 2,2 Minor Planet Center Database

Тышкы сылтамалар

Шулай ук карагыз