(4381) Уэнохара
Күренеш
| (4381) Уэнохара | |
|---|---|
| Средняя аномалия | 217,29505[1] |
| Долгота восходящего узла | 108,09381[1] |
| Эксцентриситет орбиты | 0,08 һәм 0,0788223[1] |
| Дата открытия | 22 ноябрь 1989[2] |
| Орбитальный период | 5,27[1] |
| Следующее по порядку | (4382) Стравинский[3] |
| Абсолютная звёздная величина | 11,3[1] |
| Перицентр | 2,7882275[1] |
| Аргумент перицентра | 228,26277[1] |
| Место астрономического открытия | Обсерватория Уэнохара[d][2] |
| Предыдущее по порядку | (4380) Гейер[3] |
| Большая полуось орбиты | 3,0268076[1] |
| Первооткрыватель или изобретатель | Кавасато, Нобухиро[d][3][2] |
| Родительское тело | Кояш[d] |
| Апоцентр | 3,265[1] |
| Названо в честь | Уэнохара |
| Наклонение орбиты | 11,22291[1] |
(4381) Уэнохара (лат. Uenohara) — Кояш системасының Марс һәм Юпитер орбиталары арасындагы өлкәсендә урнашкан Кояш тирәли әйләнеп йөрүче астероид.
Тарихы
1989 елның 22 ноябрендә Н. Кавасато тарафыннан Уэнохара обсерваториясендә ачыла. Астероидның вакытлыча атамасы булып баштан «1989 WD1» саналган.
Чыганаклар
- Lutz D. Schmadel. Dictionary of Minor Planet Names. — Fifth Revised and Enlarged Edition. — B., Heidelberg, N. Y.: Springer, 2003. — 992 p. — ISBN 3-540-00238-3.
- Lutz D. Schmadel. Dictionary of Minor Planet Names. — Springer Science & Business Media, 2012-06-10. — 1458 с. — ISBN 9783642297182
- Chapman, C. R., Morrison, D., & Zellner, B. Surface properties of asteroids: A synthesis of polarimetry, radiometry, and spectrophotometry// Icarus : journal. — Elsevier, 1975. — Vol. 25. — P. 104—130.
- Kerrod, Robin. Asteroids, Comets, and Meteors (неопр.). — Lerner Publications Co., 2000. — ISBN 0585317631.
Искәрмәләр
Тышкы сылтамалар
- Кояш системасының кече объетлары турында JPL НАСА мәгълүмат базасы (4381) [ингл.]
- Кояш системасындагы кече объектлар буенча MPC мәгълүмат базасы (4381)
Шулай ук карагыз
- (4128) UKSTU астероиды
